Maraming interesanteng pag-aaral—sa papel ng teknolohiya ng satellite television—ang makikita sa akdang The Al Jazeera Phenomenon: Critical Perspectives on New Arab Media (2005, inedit ni Mohamed Zayani). Sinuri ng ilang Arabong iskolar ang epektong dala ng tinatawag nitong new Arab mediascape sa dinamiks ng public sphere.

Malaki ang papel ng baseng-Qatar na Al Jazeera sa paghubog ng bagong Arabong identidad at kaisipan. Ganito ang mababasa sa pambukas na sanaysay nito:

Not only has the network left a permanent mark on broadcasting in the Arab world, but it is also developing the potential to influence Arab public opinion and Arab politics. At the same time, Al Jazeera is highly controversial. Both inside and outside the Arab world, the network’s coverage has been regarded with skepticism. In official Arab circles, Al Jazeera has acquired a maverick image and even prompted diplomatic crises. Since it catapulted to international prominence during the war in Afghanistan, the network has sparked a much publicized controversy, garnered much loathing and attracted considerable criticism. Away from the enthusiasm of those who champion it and the bitterness of those who criticize it, Al Jazeera remains not only a phenomenon that is worthy of exploration, but also one which begs for a better understanding.

Narito ang ilan pang analisis mula sa website ng Al Jazeera tungkol sa mga pulitikal na kaganapan sa mundong Arabo:

Feb 6: Roxane Farmanfarmaian, Arab revolutions transcend Iran’s
Feb 8: Richard Falk, Egypt’s Berlin Wall moment
Feb 9: MJ Rosenberg, Egypt: Why is Israel so blind?
Feb 10: Dani Rodrik, The poverty of dictatorship
Feb 10: Paul Amar, Why Egypt’s progressives win
Feb 10: Yuliya Tymoschenko, My revolution betrayed
Feb 11: Lamis Andoni, The resurrection of pan-Arabism

(Pwede ring balikan ngayon ang interbyu ng Al Jazeera noong 3 Pebrero kina Tariq Ramadan at Slavoj Zizek na kinomentohan ng death+taxes. Binigyang-diin dito ni Zizek ang tesis na ‘kinakailangan ng kasalukuyang mga pagkilos ng matatag na kaliwa’ upang hindi lumiko sa relihiyosong pundamentalismo ang susunod na mga pangyayari.)

Magandang basahin ang mala-etnograpiyang deskripsiyon ni Mark LeVine (Twenty-eight hours in Tahrir) tungkol sa kakaibang ‘Woodstock’ na temperaturang pulitikal at ng ‘karaniwang-buhay’ sa Tahrir Square sa buong araw ng 11 Pebrero.

‘Suryal’, ito ang katagang ginamit ni LeVine sa juxtaposisyon ng ‘ordinaryong buhay’ na nagaganap sa paligid sa gitna ng tensyong pulitikal:

It felt like Woodstock, or at least what I imagined Woodstock would have felt like. And we were all waiting for Jimi Hendrix to hit the stage [...]

Perhaps the most surreal scene occurred around 6.30am when the square started to wake up. All of a sudden people were organised into exercise groups, and about 100 people actually started jogging briskly in the damp, cold and foggy morning air around the circle at the centre of Tahrir. I certainly wasn’t going to join them and don’t know how people who had literally been living there for weeks had the energy to do this. But such is life in the square.

Kulang nalang binyagan na isang Badiou-tipong event ni Zizek ang penomenong Tahrir Square sa kanyang 10 Pebrerong sanaysay na nagbukas sa punto na may anyong ‘himala’ ang kaganapan—’para bang ang pag-aalsa (uprising) ay hindi simpleng resulta ng mga panlipunang kadahilanan kundi interbensiyon ng isang misteryosong tagapag-ganap (intervention of a mysterious agency) na pwede nating tawagin, sa Platonikong paraan, na walang-maliw na ideya ng kalayaan, katarungan at dangal (the eternal idea of freedom, justice and dignity)’.

Sa pagitan ng mga pananaw ng popular na mga palaisip at intelektwal na nag-ambag ng kanilang aktibong mga pagbabasa sa kaganapang-Tunisya/Ehipto—mula sa 19 Enero na lektura ng Marxistang pilosopong si Alain Badiou hanggang sa 6 Pebrero na komentaryo ng Nobelistang si Joseph Stiglitz (tingnan dito: Reading the Present para sa mga links, at Pagbabasa para sa paglalagom ng mga maaagang analisis)—at ng mga mapagbunying pagbabasa nitong ilang huling araw—mula 9 hanggang 11 Pebrero (dito ang links, Tahrir Square, 11 Feb 2011)—ay ang tatlong nagbubukas-debateng pagmumuning makikita dito:

Feb 4: Louis Proyect, Reflections on the Egyptian revolution
Feb 4: Vantvan, Initial Thoughts on Egypt
Feb 5: The Pogo Chronicle, Stateless society and the uprising in Egypt

Inaalingawngaw ng mga puntong nabubuksan dito ang temang matalas na binuksan ni Lenin sa kanyang 1917-akdang State and Revolution: ang tanong tungkol sa ‘estado’ at sa organisasyonal na porma ng mapagpalayang kilusan.

Ang dayalektika ng pananatiling-tapat at pagkanulo (fidelity/betrayal), na kapwa binibigyang-diin nina Badiou at Zizek, sa mga panandang-akda ng emansipatoryong kasaysayan ang nakataya sa bawat pagbabasang-muli (at ‘pag-uulit’) sa mga ito.

Maalala ngayon ang isang payak na linya ni Badiou—’isang mundong minumulto ng modernong posibilidad ng milagro’—noong ipinaliwanag niya bakit malalim ang kanyang paghanga sa mga komposisyon ni Olivier Messiaen:

I hope I can be allowed a concession to sheer personal taste. Of all the musicians active in the second half of the twentieth century, after Webern’s death, Olivier Messiaen is my favourite. [...] The Messiaen-world can be said to invent a concerted sacralization of its own components. Like the cinema of Rossellini, it is a world haunted by the modern possibility of the miracle. Not for nothing is Messiaen’s only opera called Saint Francis of Assisi, and one of Rossellini’s most striking films is Francesco, giullare di Dio (Francis, Jester of God). The reference to this saint, defender of an open-handed and praise-filled link to the world, suggests that for both Rossellini and Messiaen the modern miracle is neither dominating nor triumphal. Rather, it is a discreet shift in the relations between existence and inexistence.

Narito ang dalawang magkasunod na yugto mula sa 1971-komposisyong Des canyons aux étoiles (Mula sa mga lambak hanggang sa mga bituin) ni Olivier Messiaen: Cedar Breaks et le don de crainte (Ang Lambak Cedar Breaks at handog na sindak), Appel interstellaire (Pagitan-bituing panawagan).

Ganito ang maikling paliwanag ng akdang Olivier Messiaen (2008: i-klik ang pabalat sa ibaba para sa ebook) sa komposisyong Des canyons aux étoiles:

Messiaen explains that the title deals with the soul’s ascent from the canyons to the stars and beyond to the resurrected souls of Heaven, in order to glorify God and all of creation. Hence the work is primarily a religious one involving praise and contemplation, and secondarily a geological and astronomical one. The sound-colors of the piece contain all the colors of the rainbow, along with the blue of the Stellar’s Jay and the red of Bryce Canyon. The birdsongs are mainly from Utah and the Hawaiian islands, and the sky is symbolized by Zion Park and the star Aldebaran.

May magandang diskusyon kay Messiaen—nasa sa seksyong being in Assisi—ang akdang The Substance of Things Heard (2005). I-klik ang pabalat sa itaas para sa ebook.

Tila nasa Wikipedia pa rin (Egyptian Revolution of 2011) ang mabilis at masinop na sumada-timeline (at portal para sa iba pang interesanteng links) ng mga pangyayari mula 25 Enero hanggang 11 Pebrero. Anibersaryo rin ng ’1979 Rebolusyong Iran’—pagbagsak ng rehimeng Shah dahil sa malakas na protestang popular—ang ika-11 ng Pebrero.

Maalala ang ika-9 araw ng protesta (2 Pebrero) dito:

Hosni Mubarak resigns—and Egypt celebrates a new dawn (Guardian UK)

Feb 9: Peter Hallward, Egypt’s popular revolution will change the world
Feb 10: Slavoj Zizek, For Egypt, this is the miracle of Tahrir Square

Feb 11: George Katsiaficas, The Eros effect comes to Cairo 
Feb 11: Simon Tisdall, Out of Egyptian protests a new Obama doctrine is born
Feb 11: Tariq Ali, Egypt’s joy as Mubarak quits
Feb 11: Ian Black, Mubarak’s departure marks the end of an era for Egypt
Feb 11: Peter Walker, 11 February: a historic date, not just for Hosni Mubarak

Ang planetaryong alon at ekstatikong selebrasyon ng penomenong-Tahrir Square ay mababasa sa mga linya sa itaas: ngunit ang malawak na kahulugang historikal ang binubuksang-tanong ng 3 Quarks Daily:

Deeper than 1919; More egalitarian than 1952;
different from 1979; echoing 1989;
possibly entering the class of 1789

Tingnan dito ang naunang mga posts: Pagbabasa, Reading the Present

Gawan natin ng paglalagom ang ilang naipalabas na mga obserbasyon/pagbabasa tungkol sa mga kilos-pulitikal ng kasalukuyang panahon (Inglatera, Tunisya, Ehipto, Gresya, at ilan pang lugar): 

(1) May rekognisyon na bahagi ng isang mahalagang sosyo-historikal na yugto ang mga kilos-protestang nagaganap ngayon sa iba’t ibang bahagi ng mundo—(a) ‘pangalawang alon ng mapagpalayang pagkilos’ (Amin); (b) panahon ng mga ‘pulitikal na kaguluhan’/riot sa pagitang-yugto/intervallic period ng emansipatoryong kasaysayan: na nagbubukas rin ng mga bagong organisasyonal na anyo (Badiou, Zizek, Hallward); (c) paglitaw sa entablado ng kasaysayan ng isang ‘bagong sosyolohikal na tipo’ na may espontayong anti-establisyementong asta (walang-trabahong mga gradweyt na babad sa tekno-network ng social media) (Mason), (d) panimulang-panahon ng mas matibay na praktika ng ‘demokrasya’ lampas sa simpleng elektoral na dimensiyon nito, mga ‘demokratikong pagkilos’ na magkokorekta rin sa mga kalabisang dala ng free market capitalism na ideolohiya, na lubusang nahubaran matapos ang financial crisis noong 2008 (Stiglitz).

(2) Nabibigyang-pansin ang interseksiyong middle-class-youth/unemployment/social media technology bilang nodal catalyst sa mga pagkilos: ang papel ng pang-gitnang-uri (lalo na ang mga kabataang sektor nito), ang kanilang walang-kasiguruhan sa pang-ekonomiyang sitwasyon (unemployed graduates), at ang pagkababad nila sa teknolohiya ng impormasyong-internet at social network na siyang mahalagang daluyan para sa kanilang politisasyon—(a) na lumilikha ng mga horisontal, anti-hirarkikal na espontanyong ideolohiya (Mason)—maaaring tingnan ang ilang panlipunang pag-galaw dito sa prisma ng ‘epidemyolohiyang sosyal’ at memetics: sinasalungguhitan ito nitong napalutang (halus ‘entidad’) na protest “memes” (potent at pop na mga imahe, susing-kataga, affect-charged na mga larawan) na mabilisang lumalaganap (may cascading effect)  sa isang partikular na sektor na aktibo, plugged-in, sa cyberspace (sinasabing 1 in 5 Tunisians is on Facebook) ngunit marhinalisado sa pang-ekonomiyang buhay (ang ekonomiya-cyber-culture na dayalektika ng isang partikular na uri/sektor); (b) mga eksperimental na anyo ng kolektibong pagkilos lampas sa isang pormalistikong ‘demokrasya’ (Hallward); (c) mga dramatikong kaganapan (katulad ng penomenong Wikileaks) na kung walang matatag na pag-ugnay sa mobilisasyon ng mga uring-manggagawa at magsasaka—na nananatili bilang haliging mga uri sa maraming panlipunang kaayusan—ay sabay ring magpapapurol sa rebolusyunaryong potensyal nito (Amin).

(Kaugnay nitong nababanggit na papel ng social media, tingnan itong interesanteng komentaryo: Is Facebook a Human Right? Egypt and Tunisia Transform Social Media. At isang pambukas na pag-aaral sa papel ng Facebook sa lipunang Pinoy: On the face of Facebook: Historical Images and Personhood in Filipino Social Networking.)

(3) Sa pinakamalawak na implikasyon, nakataya sa mga pagkilos na ito ang katatagan ng Euro-Amerikanong hegemonya (‘Hilaga’)—kasabay ng liberalismong ideolohiya—at kaya mauunawaan bakit kadikit ng mga balita sa kasalukuyang kilos-pulitikal (ng ‘Timog’) ang litaw at tagong manipulasyon ng mga metropolitang sentro ng pulitiko-ekonomikong kapangyarihan (Amin, Ali, Chomsky, Zizek, Badiou).

Magandang gawan ng pagkukumpara ang mga maagang pagbabasang ginagawa ngayon ng ilang kilalang teoritista at komentarista tungkol sa nangyayaring pagkilos-pulitikal sa mundong Arabo (sa Tunisya at Ehipto):

Jan 19: Alain Badiou, On Tunisia, riots, and revolution
Jan 31: Peter Hallward, In Egypt and Tunisia the will of the people is not a hollow cliche
Feb 1: Slavoj Zizek, Why fear the Arab revolutionary spirit? (at, ‘This is universalism at work’)
Feb 3: Samir Amin, Movements in Egypt: The US Realigns
Feb 4: Noam Chomsky, It’s not radical Islam that worries the US—it’s independence
Feb 5: Tariq Ali, Plan B for a Post-Mubarak Egypt?
Feb 5: Paul Mason, Twenty reasons why it’s kicking off everywhere
Feb 6: Joseph Stiglitz, Steadying Tunisia’s balancing act

Sa walong pagbabasa sa itaas, dalawa (Badiou, Amin) ang nagpaloob nito sa kani-kanilang tipo ng peryodisasyong pangkasaysayan upang bigyang-kahulugan, sa malawak na sentido, ang kasalukuyang pangyayari:

(1) Titingnan ni Amin ang mga kaganapan bilang bahagi ng tinatawag niyang ‘pangalawang alon ng mapagpalayang pagkilos ng mga bansa ng Timog’—second wave of independent initiatives of the countries of the South (ang sinisimbolo ng pangyayaring-Bandung 1955 ay bahagi ng unang alon). (Tingnan dito ang naunang pagtalakay sa pagbabasa ni Amin.)

(2) Para kay Badiou, tayo ay nasa intervallic period at riot (at hindi totohanang ‘rebolusyon’) ang tanging anyo ng mga pulitikal na pagkilos (ganito ang kanyang retorikal na tanong: are we living in a time of riots?) habang hindi pa buong napapalitaw-muli—sa pinakamatalas na anyo—ang susunod na serye ng ‘komunistang haypotesis’.

Dahil, sa pananaw ni Badiou, talagang tapos na ang ‘pangalawang yugto’ ng communist sequence (tingnan dito ang kaugnay na mga sipi mula sa kanyang Sarkozy na akda, na mas pinalawak sa Communist Hypothesis; at ang dalawa pang kaugnay na posts, dito at dito) at ang pangatlong yugto ay wala pa—dahil hindi pa nagkakaroon ng tamang pormulasyon sa tanong na napalitaw ng yugtong dumaan: ano ang tamang anyo ng organisasyong pulitikal na mapagpalaya?—lahat na mga pagkilos-pulitikal sa pagitang-yugtong ito ay mga pag-galaw sa anino ng napakakumplikadong ‘Rebolusyong Kultural’ ng Tsina noong panahon ni Mao. Ang ‘Rebolusyong Kultural’ ang pinaka-ultimong lohika ng proyektong binuksan ni Lenin—ang modelo ng karanasang pulitikal na ‘lubusang bumabad’ (saturate) sa porma ng partido→estado (party-state).

Ganito ang paliwanag ni Badiou sa koneksiyong intervallic period/riot at kung bakit mayaman (very fertile) sa mahuhugot na praktikal at konseptwal na mga sangkap ang pagitang-yugtong ito:

In intervallic periods, discontent exists but it can’t be structured because it is unable to draw its force from a shared idea. Its power is essentially negative (“make them go away”). This is why the form of mass collective action in an intervallic period is the riot. Take the period 1820-1850: it was a grand period of riots (1830, 1848, the revolt of the Canuts of Lyon); but it doesn’t mean they were sterile, they were haphazard [aveugle] but very fertile. The great global political orientations that were the hinge [vertébré] of the next century emerge from that period. Marx says it well: the French workers’ movement was one of the sources of his thought (beside German philosophy and English political economy).

Mulat man o hindi sa sinundang mga padron, siksik ang mga kasalukuyang pag-galaw na ito kapwa ng mga pag-uulit (o tangkang pag-uulit) sa natutunang modelo at mga pag-aapuhap sa bago.

Sinalungguhitan naman ng dalawa ring pagbabasa (Hallward, Zizek) ang nabubuksang mga positibong panlipunang pwersa sa ganitong klaseng mga pagkilos:

(3) Binanggit ni Hallward ang ‘kapasidad sa pag-imbento ng mga anyo ng inklusibong asembleya’ sa ganitong mga panahon:

In today’s Tunisia and Egypt, as in 1950s Algeria, to affirm the will of the people is not to invoke an empty phrase. Will and people: rejecting the merely “formal” conceptions of democracy that disguise our status quo, an actively democratic politics will think one term through the other. A will of the people, on the one hand, must involve association and collective action, and will depend on a capacity to invent and preserve forms of inclusive assembly (through demonstrations, meetings, unions, parties, websites, networks).

(4) Ang pagpapalitaw ng mga ‘eksperimentong pang-samahan/organisasyon’ (organisational experiments) dala ng mga ganitong uri ng pagkilos—isang ‘tunay na puwang para sa pagbubukas ng mga di-pa-naririnig na pwersa para sa panlipunang pagbabago’ (genuine opening that unleashed unheard-of forces for social transformation)—ay binigyang-diin rin ni Zizek (na ikinumpara ang sitwasyon sa Tunisya at Ehipto sa Iran noong maagang bahagi ng Khomenei Revolution):

Even if this dream [was] utopian, it did lead to a breathtaking explosion of political and social creativity, organisational experiments and debates among students and ordinary people.

Ang iba pang puntong makikita sa pitong sanaysay ay nasa temang hindi na bago sa pandinig: (a) tatlo (Amin, Ali, Chomsky) ang pomukos sa manipulasyong gagawin ng Amerika upang mapanatili ang kritikal na hawak sa Ehipto; (b) isa (Stiglitz) ang may di-Marxista (o anarkista, sa kaso ni Chomsky) na pagbabasa: na isang pampulitikal na problema (‘awtokrasya’) at sagot (‘demokrasya’) ang sentral na drama sa Tunisya (at Ehipto).

(5) Kahit pa binanggit ni Stiglitz ang dalang kahinaan ng pormal na ‘demokrasya’ (there is more to true democracy than periodic elections; Democracy in the US, for example, has been accompanied by increasing inequality), dapat basahing mabuti ang kanyang punto: ang magkatunggaling-kategorya para sa kanya (nasa 2006-akda nito, Making Globalization Work) ay ang unfettered/free market capitalism kontra managed market economy—at kaya ganito ang kanyang ideyolohikal na pananaw: ang ‘(tamang praktika ng) demokrasya’ ang ‘magpapahinahon sa mga kalabisan ng kapitalismo’ (to temper the excesses of capitalism: to channel the power of the market). Kaya nasa loob pa rin talaga ng diskursong Kapital ang pagbabasang ito.

(6) Katulad ng binigyang-diin ni Amin (ang pang-gitnang-uring mga kabataang-may-diploma-ngunit-walang-trabaho), tinukoy ng isa (Mason) ang pagkakaroon ng malawak na ugnayang ‘horisontal’ ng sosyolohikal na tipong ito (the graduate with no future) dala ng kasalukuyang akses sa mga bagong teknolohiya ng social media (Facebook, Twitter, Yfrog). Tila isang pop-Foucault/Deleuze ang nangingibabaw na semi-ideolohiya ng sosyolohikal na tipong ito na kakalitaw lang sa entabladong-global:

People have a better understanding of power. The activists have read their Chomsky and their Hardt-Negri, but the ideas therein have become mimetic: young people believe the issues are no longer class and economics but simply power: they are clever to the point of expertise in knowing how to mess up hierarchies and see the various “revolutions” in their own lives as part of an “exodus” from oppression [.]

Sinalungguhitan ng Ehiptiyanong ekonomista na si Samir Amin sa kanyang maiksing sanaysay—Movements in Egypt: The US Realigns (MRZine, Feb 3, 2011)—ang kahalagahan ng Ehipto sa global na disenyo ng Amerika (tingnan dito ang isang analisis mula sa Peterson Institute for International Economics: Worrisome Economic Consequences from the Unrest in Egypt) at gumawa ito ng pinaka-probableng senaryo kasunod nitong mga pag-aalsang pulitikal sa rehiyon (dito, para sa pinakahuling balita; at dito ang naunang post para sa ilang akda-sanggunian tungkol sa Arabong mundo):  

Egypt is a cornerstone in the US plan of control of the planet.  Washington will not tolerate any attempt of Egypt to move out of its total submission, also required by Israel in order to pursue its colonisation of what remains from Palestine.  This is the exclusive target of Washington in its ‘involvement’ in the organisation of a ‘soft transition’.  In that respect the US may consider that Hosni Mubarak should resign.  The newly appointed vice-president, Omar Soliman, head of army intelligence, would be in charge.  The army was careful not to associate with the repression, thus protecting its image.

Mohamed El Baradei comes in at that point.  He is still more known outside than in Egypt, but could correct that quickly.  He is a ‘liberal’, having no concept of the management of the economy other than the ongoing, and cannot understand that this is precisely at the origin of the social devastation.  He is a democrat in the sense that he wants ‘true elections’ and the respect of law (stop arrests and torture), but nothing more.

It is not impossible that he would be a partner in the transition.  Yet the army and the country’s intelligence will not abandon their dominant position in the ruling of the society.  Will El Baradei accept it?

Kung magkakaroon ng eleksiyon, magiging dominanteng pwersa ang Muslim Brotherhood na, ayon kay Amin, ay kabahagi talaga ng mga komprador na naghaharing-uri:

In case of ‘success’ and ‘elections’, the Muslim Brotherhood (MB) will become the major parliamentary force.  The US welcomes this and has qualified the MB as ‘moderate’, that is, docile and accepting the submission to the US strategy, leaving Israel free to continue its occupation of Palestine.  The MB is also fully in favour of the ongoing ‘market’ system, totally externally dependent.  They are also, in fact, partners in the ‘compradore’ ruling class.  They took a position against the working-class strikes and the peasants’ struggles to keep their ownership of land.

The US plan for Egypt is very similar to the Pakistani model, a combination of ‘political Islam’ and army intelligence.  The MB could compensate their alignment on such a policy by precisely being ‘not moderate’ in their behaviour towards the Copts.  Can such a system be delivered a certificate of ‘democracy’?

Binigyang-diin ni Amin ang komposisyong sosyal ng kasalukuyang pagkilos-pulitikal. Sa kalakhang bahagi, nanggagaling ito sa mga edukadong pang-gitnang-uri at mga nakapagtapos-ngunit-walang-trabahong mga kabataang tagasiyudad. Ang sitwasyong ito ay magtatakda ng limitasyon sa maaaring magaganap na pagbabago—’maliban lamang kung papasok ang papel ng mga magsasaka at manggagawa’:

The movement is that of urban youth, particularly holders of diplomas with no jobs, and supported by segments of the educated middle classes and democrats.  The new regime could perhaps make some concessions—enlarge the recruitment in the state apparatus, for example—but hardly more.

Of course things could change if the working-class and peasants’ movement moves in.  But this does not seem to be on the agenda.  As long as the economic system is managed in accordance with the rules of the ‘globalisation game’, none of the problems which resulted in the protest movement can really be solved.

Narito ang pinakahuling analisis ni Amin sa pandaigdigang kalagayan at ang tunguhin ng Marxismo:  The Trajectory of Historical Capitalism and Marxism’s Tricontinental Vocation (pdf mula sa: Monthly Review, Vol. 62, No. 9, Feb 2011).

Bilang bahagi ng tatawagin ni Amin na ‘kakasimula pa lang na pangalawang alon ng mapagpalayang pagkilos ng mga bansa sa Timog’ (ang unang alon, sa kanyang peryodisasyon ay mula 1917-1980), mahalagang tanong sa mga kasalukuyang kilos-pulitikal para kay Amin ang: probabilidad na lilikha ba ito o hindi ng paninindigang puputol sa pagkakatali ng kanilang mga bansa sa mga sentro ng imperyalismo: 

The second wave of independent initiatives of the countries of the South has begun. The “emerging” countries and others, like their peoples, are fighting the ways in which the collective imperialism of the Triad tries to perpetuate its domination. [...] Will it be more effective? Can it go further than the preceding one? [...]

In 2008 the second long crisis of capitalism moved into a new phase. Violent international conflicts have already begun and are visible: will they challenge the domination of the generalized monopolies, based on anti-imperialist positions? How do they relate to the social struggles of the victims of the austerity policies pursued by the dominant classes in response to the crisis? In other words, will the peoples employ a strategy of extricating themselves from a capitalism in crisis, instead of the strategy to extricate the system from its crisis, as pursued by the powers that be? 

Narito ang dalawa sa magagaling na akda ni Samir Amin sa penomenong imperyalismo: (1) 2008: The World We Wish To See: Revolutionary Objectives in the Twenty-First Century (djvu file/3.54mb), (2) 2004: The Liberal Virus and the Americanization of the World (New York: Monthly Review).

Interesante ring tingnan itong isang luma niyang sanaysay: The Arab Nation: Some Conclusions and Problems, MERIP Reports, No. 68. (June 1978). At ang kanyang pananaw sa tinatawag na political Islam: Political Islam in the service of imperialism (Monthly Review 2007).

Ang nakakatawang cartoons sa ibaba ay makikita sa akdang Access to Knowledge (MIT, 2010) na natalakay sa naunang post (A2K).

I-klik ang link sa ibaba para sa kaugnay-temang comics—Bound by Law? Tales from the Public Domain. May bagong introduksiyon ito mula sa SF-manunulat na si Cory Doctorow (tingnan rin ang kanyang nobelang Down and Out in the Magic Kingdom).

Dito ang website para sa akdang The Public Domain: Enclosing the Commons of the Mind (2008). Magandang bisitahin rin ang Center for the Study of the Public Domain.

Dito ang links sa ilang akda ng isa sa pinakamatalas na teoritista ng commons, si Elinor Ostrom.

Hindi puwedeng hindi open access ang napakagandang akdang ito—Access to Knowledge: In the Age of Intellectual Property (MIT, 2010)—na komprehensibong tumatalakay sa kritika at alternatibo nitong dominanteng intellectual property rights/protection (IPR/IPP). Ang nilalayon ng mga kontributor ng akdang ito ay ang pagpapalawak ng kilusang A2K (access-2-knowledge) upang ambag sa pagpapalawak at pagdepensa sa global na information commons at ng buong (pwedeng tawaging) commons-sphere.

Hindi totoo na laging may positibong korelasyon ang pagpapairal ng IPR at ang panlipunang kagalingan. Ganito ang ipinapalagay ng mga pro-IPR/IPP na lohikal na dugtong: IPR/IPP→insentibo para doon sa mga lumilikha (dahil nababawasan ang ‘pamimirata’)→dadami ang mga imbentor/manlilikha→mas magiging produktibo at masagana ang lipunan. Isina-dayagram ng akda ang ilang senaryo upang masagot ang maling-puntong IPR/social welfare na korelasyon:

Ilan sa mga interesanteng sanaysay/pag-aaral nito ang mga sumusunod (maaaring i-download isa-isa ang mga artikulo sa ibaba):

Counterproductive Uses of Technology and Law (Roberto Verzola)
The Man Who Mistook His Wife for a Book (Lawrence Liang)
How to Derail the Political Rationales that Impose Strong IPR (Gaëlle Krikorian)

The Figure of the Pirate (Lawrence Liang)
A2K Movements From Medicines to Farmers (Susan K. Sell)
Using Law to Promote Access to Knowledge (Sean M. Flynn)

Limitations and Exceptions to Copyright (Vera Franz)
Access, Incentives to Investment, and Freedom to Innovate (Spring Gombe and James Love)

Future A2K: Visions and Scenarios

Dayalektika ng Wala at ng Lahat-lahat at ang simpleng Panonood: pinagtabing Hegelyanong mga saglit mula kay Gary Larson (The Far Side, Volume 1—.cbr file/32.8 mb). (Dito ang volumes 2-5 ng The Far Side.)

Link sa BBC News Middles East para sa live updates sa sitwasyon ng Ehipto at mundong Arabo.

Napaka-interesanteng basahin ang ilang pahina ng mga akdang ito (i-klik ang mga pabalat para sa ebook):

Iba pang pwedeng siliping mga akda tungkol sa mundong Arabo: Arab Nationalism in the 20th Century, The Arab Economies in a Changing World, at ang klasikong akda ni Edward Said, Culture and Nationalism.

Masisilip rin dito kung paano inuunawa ng pinaka-abanteng palaisip ng Establisyemento ang kalagayan ng Arabong mundo: ang mga susing-kataga para sa kanila ay ito lamang: governance/knowledge/freedom.

Nakakatuwa itong ginawang Escherlator 2 ni E Dubya (dito galing: b3ta.com board). Nagdagdag pa siya ng napapanahong babala:

Shopping in EscherLand
has its ups and downs.

Naalala ko tuloy ang isang lumang pagmumuni tungkol sa recursive structure at ang problematiko ng paglitaw ng bago mula sa pag-uulit (dating post: Tanda/Bakas).

Within a world really on its head, the true is a moment of the false. [1970]
In a world that really has been turned on its head, truth is a moment of falsehood. [1994]

In a world that is really upside down,
the true is a moment
of the false. [2004]

Guy Debord, The Society of the Spectacle (1967)

Fredy Perlman and Jon Supak translation (Black & Red, 1970)
Donald Nicholson-Smith translation (Zone, 1994)
Ken Knabb translation (Rebel Press, 2004)